دی كوزه گری بدیدم اندر بازار

بر تازه گلی همی‌لگد زد بسیار

وآن گل به زبان حال با او می گفت:

"من همچو تو بوده‌ام مرا نیكودار"

شـایـــد

عـشـق همین اسـت !

که مــن :

همیشه بـه یــاد تــو بـاشــم

و تــــــــــــو :

با هر کـه می‌خواهی ...!

بوی غربت میدهم اما غریبه نيستم
اگر چه می دانی که در غریبی زیستم
مثل رودی بستر این خاک طی کرده ام
تا بفهمم عاقبت در جستجوی کیستم
روبروی آینه شب تا سحر غم می خورم
تا بفهمم عاقبت سایه ی گم گشته ی کیستم
اگر چون كوه خاموشم اگر چون کبک می خوانم
صدای توست در فکرم خیال توست در ذهنم

تنهایم ...
تنها با یک چتر و یک جاده
و شبی بی سحر !!!
دیگر به هیچ نمی اندیشم !!!
حتی به آن شب برفی ...
راه درازی در پیش است ...

روزها گذشت و گنجشک با خدا هیچ نگفت....

فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند

و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت:می آید،من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی ام که دردهایش را در خود نگه می دارد.

 سر انجام گنجشک روی شاخهای از درخت دنیا نشست.

فرشتگان چشم به لبهایش دوختند،

گنجشک هیچ نگفت

 و خدا لب به سخن گشود:"با من بگو از آنچه سنگینی سینه توست."

گنجشک گفت:لانه کوچکی داشتم،آرامگاه خستگی هایم بود و سر پناه بی کسی ام.تو همان را هم از من گرفتی.این طوفان بی موقع چه بود؟چه می خواستی از لانه محقرم؟کجای دنیا را گرفته بود؟وسنگینی بغض راه بر کلامش بست.

سکوتی در عرش طنین انداز شد. فرشتگان همه سر به زیر انداختند.

خدا گفت:ماری در راه لانه ات بود..خواب بودی..باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند...آنگاه تو از کمین مار پر گشودی.

گنجشک خیره در خدایی خدا مانده بود.

خدا گفت:وچه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی.

اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود.

ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت.های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد...

هر كسي نغمه خود خواند و از صحنه رود

صحنه پيوسته به جاست

خرم آن نغمه كه مردم بسپارند به ياد...

مرگ طنابی است که ما را از گرداب زندگی نجات می دهد

شاید آن روز که سهراب نوشت:

(( تا شقایق هست ، زندگی باید کرد))

خبری از دل پردرد گل یاس نداشت

باید این جور نوشت:

هر گلی هم باشی، چه شقایق چه گل سوسن و

یاس...

زندگی اجباریســـــــــــــــت
 

دنيا را بد ساخته اند ... کسي را که دوست داري ، تو را دوست نمي دارد ... کسي که تورا دوست

دارد ، تو دوستش نمي داري ... اما کسي که تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد ... به

رسم و آئين هرگز به هم نمي رسند ... و اين رنج است ...

(دکتر علي شريعتي)